“If the only tool you have is a hammer, you tend to see every problem as a nail.”
- Abraham Maslow

The easiest way to solve this dilemma is to completely and utterly abolish Dutch as the prime official language in the Netherlands. Let Dutch be an optional course in high school, just for the historically interested.

Some immediate advantages would include a) cost savings for taking part in a large international community of people speaking English, thus lowering the cost of translation per person and allowing for greater cultural diversity (for example: each year about 40 books are translated into English for every 1 translated into Dutch, and don’t get me started on books actually published in these languages), and b) a more inclusive attitude towards what is going on in the world, because we can now understand them better and – even more encouraging – the rest of the world can now understand us and witness our brilliant ideas.

The objection to this proposal that is perhaps most difficult to counter is a sense of cultural pride and auto-identification with the language you have grown up with. I have two things to say to this: first, I have experienced that cultural auto-identification depends on more than just language; indeed, it is very resilient. Do you seriously think that we would abandon, together with the language, our cheese, polders, bluntness, and pragmatic problem-solving attitude? Second, multiple identities can co-exist within one person, and it is about time that we learned to covet our global identity along with our Dutch (and Moroccan/Turkish/Amsterdam/Achterhoek/family/etc) one. We are living in a time when it is increasingly evident that the global eco(nomic) system is connected in many ways that tie us to people from all over the globe in important ways. The loss of a couple of relatively small languages is incomparable to the possible gain of an increased global consciousness.

Lastly, in the process of continuing globalisation, Dutch will not survive anyway. It is inevitable. (What we will continue seeing, I have been told by linguists, are increasing local dialects of the lingua franca.) So why not once again let the Netherlands be a guiding country in international development and make the best of the inevitable? I hereby call on all people to contribute to a list of Dutch words for which there is not yet an adequate English translation and propose your own new word for it, so that we can add these to the English dictionary. Gidsland is without doubt the first word I would like to contribute to the list.

You can send your words to marten at ontopofmaslow dot org

Wouter Schilpzand studeerde in september af bij masteropleiding Technology and Innovation Policy. Afgelopen woensdag gaf hij bij Studium Generale een lezing over zijn afstudeerscriptie Betalen met je mobieltje.

Maandag: ‘s Ochtends gaat de telefoon. Cursor. Ken ik De week van? Natuurlijk ken ik De week van. ’s Middags, in de trein naar Deventer, denk ik: “Wouter, maak eens wat mee!” Vriendin Eva, de beste ontwerper van de wereld, doet vandaag zaken met ABN AMRO. Goed zo, laat dat geld van Wouter Bos maar naar de creatieve sector van Eindhoven komen.

Dinsdag: Eva verdient koffie en jus op bed. Dat verdient ze elke dag, maar meestal ontkent mijn ochtendhumeur het. In de kas zijn de eerste sinaasappels rijp. Verser kan het niet. Vandaag ook een klein record gebroken: mijn duizendste LinkedIn contact is een feit!

Woensdag: Blessureleed. Van de fysio mag ik niet buiten hardlopen. Als ik dan toch zo nodig wil lopen, dan maar op een band, zegt-ie. Boring! Ben na dertig kilometer gestopt, eigenlijk wat eerder dan ik had gepland. Mijn spiegelbeeld begon me danig de keel uit te hangen. Nog een klein uurtje geroeid en toen naar huis gegaan.

Donderdag: Vanavond diner in kleine kring met mensen van ambassades, industrie en kennisinstituten. Near Field Communication, mijn afstudeeronderwerp, staat op het programma. Ik doe kort mijn verhaal. Op de uitnodiging staat ‘white tie’. Handig: formele bijeenkomsten hebben al minstens tweehonderd jaar dezelfde dresscode: het kostuum van mijn betovergrootvader past me prima. Heb een corsage besteld om het kogelgat mee af te dekken. Gelukkig was het geen hagelschot.

Vrijdag: Bij het asiel een hypoallergene hond uitgezocht. Ik ga morgen op bezoek en dit leek me een leuk cadeau. Maandje geleden de nieuwe Bond gezien tijdens een pre-release met de cast.
Eva vond het einde teleurstellend en ging in discussie met Daniel Craig en Marc Foster. Dat liep hoog op. Eva sloeg Foster knock-out met haar beroemde rechtse. Watje. Vandaag laat ze een zeecontainer gladiolen bezorgen.

Zaterdag: Sjjiiieeesss… Kan die Barack driken! Zei dat een bierestateffe zijn standaard ijspreker was tijdens z’n tid als buurtwekker. Sh*t. Dit had k moeten weten. Note to slef: Nieuw hofd voor intelafdeling nodig. Peter R. de Vries krijgt schop.
P.S. Sosorry vor de spelfuoten. Airforce one zitin een luhctazk. En kben ene beejte zattt.

Marten Witkamp zou vorige week woensdag een lezing geven bij Studium Generale over sociaal ondernemerschap. Dat ging niet door.

Zondagavond: Frans klopt vijf keer snel achter elkaar op het raam. Wild enthousiast kijkt hij naar binnen, net terwijl ik mijn badjas extra aansjor. “Oh jee Frans”, denk ik, “volgens mij heb je een Nieuw Idee.” Ik klok twee Diclofenac achterover voordat ik naar de deur loop.

Maandag: “Heehoeishetkerel, ik heb een idee!”, schiet hij me voorbij de huiskamer in. “Bij de volgende verkiezingen wil ik….” Hij valt stil en kijkt om zich heen. “Zeg, wat is het hier een zwijnenstal!” Ik schenk hem een Laphroaig en pak mijn mok halfwarme gemberthee met honing. “Ben je ziek ofzo?” Ik knik minimaal van ‘ja’.

Dinsdag: Frans doet even zijn best om zich aan te passen aan de sloomheid van de kamer. Het lukt hem voor geen meter: “Luister. Politieke partijen zijn anachronismen. Ze zijn niet flexibel en spelen alleen maar machtsspelletjes omdat ze niks anders kunnen. Weet je waarom die blonde angstzaaier zoveel stemmen weet te trekken? Omdat er geen enkele partij is die beter is! Maar wat vind je hiervan:…?” Ik dwaal af op het geluid van regelmatig gehei in mijn hoofd en pak een tissue.

Woensdag: Wist je dat je snotfiguurtjes kunt snuiten? Een kwestie van het zakdoekje op de goede manier vasthouden. Een cirkel, een ster, een hartje, probeer maar eens. Ik snuit. Even bewonder ik het resultaat van mijn nieuwste meesterwerk, dan vouw ik het tot een frotje en mik het in de prullenbak drie meter verderop. Het valt er net naast, tussen de tientallen andere witte dotjes die er al lagen. Frans praat onverstoorbaar verder.

Donderdag: “Stel nou dat er een partij was die zich erop zou laten voorstaan dat ze pragmatisch was? Stel dat er geen partijprogramma was? Dat iedere kandidaat op de lijst zijn eigen mening had over actuele vraagstukken en een heldere website om die te verkondigen en verantwoording af te leggen? Dat er geen lijsttrekker was? En dat de partij zijn eigen oppositie was?”

Vrijdag: “En stel nou dat we die partij Blanco noemen?”

Het is nu nog niet bekend of de lezing op een later moment alsnog door kan gaan. Wie wil kiep joe poosted.

Marten Witkamp, januari 2009:

Op veel plaatsen zijn we aan het experimenteren met mogelijke antwoorden op de crises die we meemaken. Met de kredietcrisis en het afnemende vertrouwen in de capaciteit van de overheid om publieke belangen voldoende te behartigen (het is misschien nog een beetje vroeg om van een democratische crisis te spreken, alhoewel de 2,7 miljoen mensen die in Nederland naar de inauguratie van Obama keken geen optimistisch beeld geven), maakt sociaal ondernemerschap een grote groei door.

Wat is sociaal ondernemerschap?
Omdat sociaal ondernemerschap is ontstaan bij de gratie van vele losse individuen die elkaar in de loop van de tijd zijn gaan opzoeken, en niet bijvoorbeeld in een filosofisch meesterwerk, is er geen overeenstemming over wat het precies is. Wat wél duidelijk is: sociaal ondernemers streven zowel een privaat als een publiek doel na. En dat binnen één organisatie.
Ze schrijven daarbij het maxime van Milton “The social responsibility of business is to increase its profits” Friedman af, aan de ene kant omdat de overheid geen goed tegenwicht blijkt te bieden voor de geldzucht van (de topmannen en de aandeelhouders van) bedrijven, maar vooral omdat ze geen persoonlijke voldoening halen uit het werken voor geld. Daarentegen is een ‘goed doel’ voor hen ook geen alternatief vanwege de ouderwets dogmatische houding van deze organisaties, die daardoor langzaam het zicht verliezen op het ´hoe´ en ´waarom´ en zo goedbedoelende dinosaurussen worden.

Sociaal ondernemers, in een een notendop, leiden bedrijven die een publiek* doel hebben. Dit kunnen doelen zijn als het verkleinen van werkloosheid, aanbieden van duurzame vakanties, etcetera. Ze wenden alle mogelijke middelen aan die ze kunnen bedenken om hun doel te bereiken. Dingen verkopen, subsidies aanvragen, ruilhandel, open innovatie, kunst: alles mag, zolang het ten goede komt aan de bedrijfsmissie. Ze zijn geen goed doel, want ze verkopen diensten en producten. En als ze dat niet goed doen, vinden sociaal ondernemers zelf, moeten ze maar failliet gaan.

Voorbeelden van sociaal ondernemers zijn de bengaalse Grameen Bank, die het business model van microfinanciering bedacht om ook arme mensen toegang te verschaffen tot krediet, en, wat kleinschaliger en in Nederland, Band op Spanning, dat bedrijventerreinen afloopt om autobanden op spanning te brengen, zodat ze zuiniger rijden en minder co2 uitstoten. Er zijn nog veel meer voorbeelden. Een natuurlijke vraag die nu bij je op zou kunnen komen is: “Is ….. ook een sociaal ondernemer?” Helaas, die vraag is bijna niet te beantwoorden. In Nederland althans. In bijvoorbeeld Engeland zijn enkele rechtsvormen opgericht voor verschillende soorten sociaal ondernemers, zoals de Community Interest Company, met duidelijke voorwaarden waaraan die bedrijven moeten voldoen, bijvoorbeeld in het geval van de CIC onder andere een begrenzing van de winstuitkering. In Nederland zullen we voorlopig op onze intuïtie moeten vertrouwen. Een hulpmiddel daarbij kan zijn om te kijken naar het belang van de missie voor de organisatie. Voor een sociaal ondernemer gaat de missie boven alles, inclusief boven het maken van winst. Hoewel ze doordrongen zijn van het belang van de financiële gezondheid van hun bedrijf, blijft hun missie gericht op een publiek doel. Sociaal ondernemers leggen zichzelf dus, naast de financiële bottom-line, nog een extra, sociale, bottom-line op.

Waar wachten we op?
De opkomst van sociaal ondernemerschap - in Engeland duizenden CIC’s binnen enkele jaren, in Nederland toch ook al honderden bedrijven in de afgelopen jaren - is momenteel nog niet heel veel meer dan een verzameling experimenten met nieuwe soorten business modellen. Deze business modellen willen de kracht van vrij ondernemerschap en concurrentie verbinden met maatschappelijke betrokkenheid. Het is moeilijk te omschrijven wat precies de kracht is van sociaal ondernemerschap, aangezien de woorden daarvoor nog moeten worden uitgevonden. Dat is geen prietpraat van een enthousiaste supporter, maar geeft aan dat we hier te maken hebben met een mogelijk regime-veranderende innovatie. Omdat elk regime gebaseerd is op een stelsel aan gebruiken, regels en routines die verankerd zitten in instituties, creeëren ze hun eigen woordenschat (althans, de mensen die het regime bevolken doen dat). Omdat wij denken in de tegenstelling tussen markt en goede doelen en daar ook een woordenschat omheen hebben gebouwd, is het moeilijk zaken te omschrijven die buiten die tegenstelling vallen, zoals sociaal ondernemerschap. Daarom een kleine anekdote, opgetekend uit de mond van één van de drijvende krachten achter KaosPilots, een organisatie in Rotterdam die een (bewust niet geaccrediteerde) masteropleiding “new business design and social innovation” aanbiedt, over hun poging om subsidie van de gemeente Rotterdam te krijgen:

“Het lukte ons niet om uit te leggen wat we precies deden, waarom dat speciaal was en wat Rotterdam daar aan had. Niet dat we het niet onder woorden konden brengen, maar het kwam gewoon niet over. We pasten niet in de hokjes. Met heel veel moeite hebben we één van de beslissende ambtenaren over weten te halen een keer langs te komen om te kijken wat we doen. Hij ging laaiend enthousiast weer weg. Eenmaal terug bij zijn collega’s lukte het hem echter óók niet om uit te leggen waar dat enthousiasme vandaan kwam. Uiteindelijk is iedereen langs gekomen en hebben we de subsidie toegewezen gekregen.”

Nu er allerlei crises opduiken en we ons als maatschappij lijken te herbezinnen op hoe we onze systemen hebben ingericht, zouden we wel eens snel meer van sociaal ondernemers kunnen gaan horen. Als wij collectief op zoek zijn naar nieuwe oplossingen voor hardnekkige problemen, betekent dat een kans voor diegenen die al jarenlang bezig zijn om in een bescheiden omgeving met dergelijke andere oplossingen te experimenteren. Intussen zit op dat soort plekken een schat aan kennis en ervaring.

A word of caution - of eigenlijk een aanklacht-in-telegram-stijl tegen lobbyen
Er is echter wel één potentiële beer op de weg, die we pas over vele jaren zouden kunnen tegenkomen, maar die desondanks nu al aandacht verdient om te voorkomen dat we op een gegeven moment tot het inzicht komen dat we het eerder hadden moeten zien aankomen.

Sociaal ondernemers streven in een private organisatie een publiek doel na. Dat is niets nieuws, dat doen goede doelen nu ook al. Maar door het koppelen van hun op publieke waarden gerichte missie aan het verkopen van producten en diensten kunnen zij mogelijk een veel grotere impact bereiken en al doende invloed uitoefenen op de politieke discussie over welke publieke doelen wel of niet gesteund moeten worden . Grote bedrijven doen dat nu ook, bijvoorbeeld door in Brussel te lobbyen voor minder strikte co2-eisen. De eerder genoemde rechtsvormen in Engeland verbieden het sociaal ondernemers dan ook expliciet om te lobbyen, zodat ze de discussie over wat wenselijk (‘sociaal’) is en wat niet, niet kunnen beïnvloeden op basis van hoe goed hun verdienmodel is, omdat een verdienmodel geen normatieve lading heeft en dus niet kan dienen als leidraad over waar je met de maatschappij heen wilt. Deze maatregel lijkt mij afdoende. Maar het roept wel een wedervraag op: als zulke strikte eisen worden gesteld aan (veelal kleinschalige) bedrijven die een mogelijk heel waardevolle toevoeging zijn aan het maatschappelijk weefsel, waarom mogen gigantische winstmaximaliserende bedrijven als Shell en Wallmart, met soms dubieuze missies of handelswijzen, dan eigenlijk wél lobbyen?

Meer weten?

• The Hub Rotterdam
• The Hub Amsterdam
• Stichting Sociaal Ondernemerschap
• d.o.b. foundation
• KaosPilots

* “publiek” is een technische term en betekent dat de baten van een goed of activiteit meer mensen bevoordelen dan degene die er geld voor op tafel legt. Een bekend voorbeeld is dat degene die een natuurgebied financiert ook de mensen die in de buurt van dat gebied wonen bevoordeelt met een recreatieplek, schonere lucht en een mooi uitzicht. Het is daarom lastig om iemand te vinden die de verantwoordelijkheid (en de initiële investering) voor zo’n gebied op zich wil nemen. Publiek is het tegenovergestelde van privaat, het laatste welk inhoudt dat de baten van een goed of activiteit volledig toe te eigenen zijn door de investeerder, zoals bijvoorbeeld door jouzelf als je een bonbon koopt (en die niet weggeeft).

(klik op het plaatje voor de grote aankondiging (900 kb), of op “lees de rest van het artikel” voor alleen de tweede helft (100 kb))

Wouter Schilpzand, januari 2009:

Wij van Ontopofmaslow zijn nooit te beroerd om eens terug naar de basis te gaan. En de basis van de Maslowpiramide, om het even op te frissen, zijn de eerste levensbehoeften. Eten en drinken, een dak boven je hoofd en een veilige leefomgeving.

Daarom een stukje over het opgelaaide Gazaconflict dat het nieuws nu zo’n drie weken beheerst. Dit is geen betoog voor Israel, noch voor de Palestijnen. In dit stuk stellen wij vast dat commentatoren zich makkelijk laten verleiden een kant te kiezen en beschuldigingen te uiten over wie begonnen is (ook als ze zeggen dat niet te doen). Daardoor verzanden ze in een welles-nietesdiscussie en maken we het onszelf moeilijk de partijen te helpen door ze te laten reflecteren op hun situatie die belachelijk zou zijn als ze niet zo verschrikkelijk was.

Waar twee vechten…
De schuldvraag van dit conflict is allang verjaard. Beide partijen hebben een eindeloos reservoir op deelproblemen toegespitste argumenten en valse retoriek om uit te putten. Daarmee positioneren ze zichzelf als moreel superieur en proberen ze aannemelijk te maken dat de andere partij stinkt als het achtereind van een varken.

Eén van de grote problemen in Israel-Palestina is segregatie. Het gros van de Palestijnen woont sinds jaren in een soort “reservaten” (je zal mij het woord ‘getto’ niet in de mond horen nemen). Gaza en de Westelijke Jordaanoever zijn de grootste daarvan. Deze ommuurde stukken land zitten permanent op slot. De weinige in- en uitgangen die er zijn, worden zwaar gecontroleerd door verveelde Israelische tienersoldaten met jeugdpuistjes en een crush op Rihanna of Justin Timberlake. Het is een open deur om te zeggen dat een uitzichtloze situatie een voedingsbodem vormt voor verzet.

Daarom een ander argument. Het scheiden van de twee bevolkingsgroepen maakt het makkelijk om “de ander” niet als mens te zien, maar als een monster dat uit is op het bloed van jou en de mensen die je liefhebt. Wezens die niet vijf keer snoozen voor ze de wekker uitzetten, die nooit liefdesverdriet hebben, die niet gloeien van trots als hun kinderen voor het eerst fietsen zonder zijwieltjes.
Aan het eind van de Koude Oorlog zong Sting “I hope the Russians love their children, too”. Tot op heden hebben we noch in Israel, noch in Gaza weinig geluiden van die strekking gehoord.

Het is te makkelijk om Israel te beschuldigen van het gebruik van geweld. Natuurlijk wil een getroffene vergelding wanneer zijn familie is omgekomen en Palestijnen staan te juichen bij het verbranden van zijn vlag. En natuurlijk treedt je als land op wanneer je burgers het doelwit worden van aanslagen. Maar Israel laat zich in zijn woede meeslepen en wordt daarin te weinig tot de orde geroepen door andere regeringen.

Struisvogelpolitiek en fitness
Zo ook de Nederlandse regering. Een veroordeling van de mate van geweldsgebruik blijft uit. In Pauw en Witteman houdt het CDA, bij woorde van kamerlid Maarten Haverkamp, in een huigelachtig betoog Israel de hand boven het hoofd. Terwijl aan de Palestijnse kant meer dan 75 keer zoveel dodelijke slachtoffers zijn gevallen als aan Israelische kant (gisteravond 13 januari 900 tegenover 13, volgens het NOS journaal) weigert Haverkamp het woord buitenproportioneel in de mond te nemen. Want: “elk slachtoffer is er één teveel”.
We kunnen blij zijn dat Haverkamp politicus is en niet in de medische sector werkt.
Beeld je in: Haverkamp als ziekenhuisdirecteur. Een vertegenwoordiger van een medicijnfabrikant komt bij hem op bezoek en zegt: “Maarten, luister. We hebben een medicijn ontwikkeld dat het aantal doden tijdens deze verschrikkelijke epidemie van 900 naar 13 kan terugbrengen. Eén probleem: het is nog niet gecertificeerd, dus je zult je nek moeten uitsteken en stelling moeten nemen. Haverkamp antwoordt: “Nee, laten we maar niks doen, want ik vind elke dode zwaar te betreuren. Ik kan daarin geen onderscheid maken in hoeveelheden.”
Waarom steunt het CDA Israel in zulke mate dat het geen kritiek wil uiten? Voelt het CDA zich schuldig voor 1000 jaar Europese pogroms? Moet het van God? Trakteert het CIDI het CDA-bestuur op huisgebakken bagels met pastrami?

Of zien we Israel nog steeds niet als een normaal land, maar als een asiel voor een ontheemd volk dat getroost moet worden?
Op een ochtend in de fitnesszaal overhoorden we twee bejaarde kletskousen over Gaza praten. De crosstrainers zwiepen langzaam onder hun ritme. “Zeg, wist jij dat nog steeds 70 procent van de Nederlanders helemaal niks van die Joden moeten hebben?” Het korte fragment brengt ons een beetje in verwarring. Even later beseffen we ons waarom: “die Joden” is een titel die nog boven iemands nationaliteit staat. Eerst ben je Jood, daarna pas Israeli. Door iemand eerst als gelovige en dan pas als burger aan te spreken creëer je een ideale omgeving om het pertinent, heftig en onoplosbaar met elkaar oneens te zijn. Deze twee sporters zijn bejaard, zij hebben het nog meegemaakt dat Israel geen land was. Zou het misschien kunnen dat een jongere generatie de volgorde omdraait en burgerschap boven religie heeft gezet? Zou het CDJA anders denken over Israel dan het CDA?

Relativering
De enige partij die tot nu slaagt een genuanceerde mening te formuleren en in internationaal verband uit te dragen is de VN. Maar aangezien we collectief hebben besloten de VN meer als vergaderplatform te zien dan als handelingsbekwame organisatie, heeft iedereen, inclusief onze eigen regering, daar lak aan.
In een interview met NRC Next toont de VN-gezant voor het Midden Oosten, de Nederlander Robert Serry, zich kritisch over de houding van Nederland en zijn onwil om het geweld van Israel als “excessief” te bestempelen.

Landen wereldwijd kunnen Israel helpen de zaken te relativeren. Die relativering kan Israel goed gebruiken. Het Jodendom is een religie/cultuur/samenleving met een heel sterk gevoel voor historische identiteit. Meesterverteller Chaim Potok beschrijft dat mooi in zijn boeken, vooral in “The Chosen”. Die sterke band met het verleden, waarin het Joodse volk continu de underdog is die lijdt onder het juk van zijn omgeving, maakt het voor Israel moeilijk om zich te gedragen op een manier die recht doet aan het heden. Nu is Israel immers de machtige staat in een verdeelde en chaotische regio. Noblesse oblige: Israel heeft in dit conflict de beste kaarten om een hand uit te steken in vrede. Niet omdat ze schuldig zijn, maar omdat ze het kunnen.
Daarom is het tijd dat de internationale gemeenschap/het Westen/Nederland de positief discriminerende houding zou laten varen. Wanneer andere landen Israel zouden benaderen als een “gewone” democratische staat met bijbehorende rechten en plichten, brengt dat de oplossing een stap dichterbij.

Marten Witkamp, oktober 2008:

Sommigen hechten meer waarde aan hun werk dan anderen. Om eerlijk te zijn: de meeste mensen interesseert het geen fluit wat ze doen, als ze maar lol hebben met collega’s en aan het eind van de maand tevreden hun bankrekening mogen bewonderen. Anderen echter zijn opgezadeld met een zucht naar zingeving. Ze willen werken voor iets anders dan zuiver de korte-termijn financiële winst. Tot voor kort konden deze mensen hun heil zoeken bij overheid of stichting.

Zo heb je ook mensen die meer waarde hechten aan hun werk dan anderen. Om eerlijk te zijn: de meesten verkiezen een baantje met veel gevoel voor middelmaat. Ze houden van rust en zijn meer op proces dan op resultaat gericht. Anderen hebben daarentegen de behoefte aan spanning en uitdaging, en genieten ervan om de lat voor zichzelf steeds hoger te leggen. Dat type kon voorheen al hun energie kwijt als bijvoorbeeld belegger of consultant.

Deze splitsing is een anachronisme.

Wie nu afstudeert en bij overheid of stichting begint, ergert zich in mum van tijd aan de stroperigheid en procesgerichtheid van de organisatie en de (onverwachts ook hier) op zelfbehoud gerichte medewerkers. Wie daarentegen in een zeer competitieve omgeving gaat werken, zal vroeger of later (soms wat later omdat men hier geneigd is om je zodanig bezig te houden dat je de eerste tien jaar niet aan reflectie toekomt) beseffen dat het een leeg beroep is en dat de winst die het bedrijf zegt te genereren niet zuivere winst is maar ook regelmatig ten koste gaat van andere belangrijke waarden (kredietcrisis anyone?).

Waar vind je de gulden snede? Hoe zien de organisaties eruit die zowel ‘zinvolle’ als op resultaat gerichte bezigheden met succes combineren? Hoe herken je ze?

We begrepen dat een krant het artikel dat hier stond waarschijnlijk binnenkort wil afdrukken. Maar dat gaan ze natuurlijk nooit doen als ze niet de eerste zijn. Dus vandaar. Als het eenmaal gepubliceerd is komt het ook weer hier te staan!

In de tussentijd werken wij gewoon verder aan de andere stukken die op stapel staan.